با اجازه، دلم امشب شده مهمان شمابنشیند نَفَسی گوشه ی ایوان شما؟برف می بارد و سرما چه شبیخون زده استدلِ من گشته پناهنده به دامان شمایک جماعت همگی مست و غزلخوان کَسیمن و دل هر دو ولی مست و غزلخوانِ شمانرم و آهسته گذر داشتم از کُنجِ سَرایسُست شد پایِ دل از غمزه ی چشمان شماسلسله ناوَکِ افسونگرِ زیبای بلندعالَمی غرقه شد از جنبش مژگانِ شمایوسف از چاه بیابان که به شوکت برسدپس به رضوان رِسَد از چاهِ زَنَخدان شمارفته از دست من افسارِ دلِ بی سر و پادارد اینک دل من، گوش به فرمان شماآسمانِ دلِ من رو به سیاه

خاطره